Ervaringen

Ervaringen van een cursist.
De cursus Nordic Walking heb ik een aantal maanden geleden gevolgd. Eerlijk gezegd was ik aanvankelijk wat sceptisch: dat gedoe met die stokken, een mens loopt toch pas met stokken als-ie minder valide wordt? Je loopt toch voor gek met die dingen?

Toch heb ik de introductieles gevolgd, want ik ben een loper en houd van buiten zijn; bovendien had ik wel behoefte aan wat extra sporten, maar met weinig risico van blessures. Ik ben geen twintig meer. Het leek me ook erg gezellig. Dat was het ook!

Het beviel me meer dan ik had verwacht. Het dééd me bovendien meer dan ik had verwacht. Ik volgde de cursus bijna helemaal (soms kon ik niet in verband met andere dingen) en ik loop nu vier, vijfmaal per week een uur stevig door, ergens in het bos of in het veld, met de stokken (ze heten ‘poles’ maar dat vind ik te chic).

Wat beviel me? De beweging zelf en de snelheid die het lopen krijgt als je de beweging onder de knie begint te krijgen. Het is niet wandelen-met-stokken, het is spórt en het is intensief bewegen, maar zonder moeilijke toestellen of dure accomodaties, lekker buiten. Je loopt over onverharde paden, zoals bijvoorbeeld in het bos van de Slotpleats, rond de Blauw Bos achter Haulerwijk, de Duurswoudster heide, of de Bakkeveenster duinen (beetje doorploegen wel, nu er zo wordt gewerkt met groot materieel!). Op de terugweg van mijn werk stop ik nu ook wel eens onderweg op een mooie plek, zodat ik nog voor zonsondergang kan lopen. Bezweet en fit kom ik dan thuis!

Wat doet het met me? Tot mijn verbazing merk ik dat mijn conditie werkelijk sterk is verbeterd. In Groningen moest ik laatst echt opschieten om de bus te kunnen halen: vanaf het Noorderplantsoen tot het station, net niet rennend maar zeer snel lopend haalde ik de bus. Krap een kwartier, dat hele eind. Ik hijgde, maar niet bovenmate. Mijn lichaam is strakker in het vel, enkele ongewenste rondingen zijn weggeslonken. En ik voel me er zo lekker bij! Aanvankelijk geneerde ik me wel een beetje. Loop je met die stokken, kom je mensen tegen, zie je dat lachje. Het maakt me nu niets meer uit.
Ik denk alleen: jullie moesten eens weten hoe lekker dat is, je weet niet wat je mist.

Claartje Slofstra